این شعر بیانگر نگرش شاعر به زندگی، عشق و شرایط اجتماعی است. شاعر از دروغ و تظاهر بیزار است و به صداقت و عشق واقعی ارزش میدهد. او از فقدان اهل دل در زمانه شکایت دارد و به دنبال معنا و ارزشهای اصیل در زندگی است.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات انتقادی و اجتماعی نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربه دارد.
غزل ۱۷۹۶ - دروغ شیوه طبع یگانه ما نیست
شرر فشانی، کار زبانه ما نیست ۱
تلاش مسند عزت برون در بگذار
صف نعال در آیینه خانه ما نیست ۲
غنیمت است درین روزگار کم فرصت
که خضر مانع آب شبانه ما نیست ۳
به عشق برق، الف می کشد به سینه خویش
به دست ابر خنک، چشم دانه ما نیست ۴
به سینه دل صد چاک دست رد مگذار
اگر چه زلف تو محتاج شانه ما نیست ۵
برو گل این زر خود در کنار آتش ریز
که خونبهای خس آشیانه ما نیست ۶
به جای نقطه سویدا ز کلک می ریزد
فغان که اهل دلی در زمانه ما نیست ۷
چرا کنیم سخن دلپذیر چون صائب؟
سخن پذیر دلی در زمانه ما نیست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.