این متن شعری است که به زیباییهای زندگی و طبیعت میپردازد و مفاهیمی مانند عشق، حرکت، سکون، و رضایت را در قالب تصاویر شاعرانه بیان میکند. شاعر از عناصر مختلف طبیعت و زندگی روزمره برای انتقال احساسات و تفکرات خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۶۹۴ - تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است
سپند مضطرب و مجمر آرمیده خوش است ۱
صدف پر از گهر و ابر قطره بار نکوست
عذار یار عرقناک و می چکیده خوش است ۲
سکون ز مرکز و گردش بجاست از پرگار
پیاله در حرکت، صحبت آرمیده خوش است ۳
به پای قافله نتوان شدن فلک پرواز
سفر چو عیسی ازین خاکدان جریده خوش است ۴
شکستنی است کلیدی که بستگی آرد
زبان کز او نگشاید دلی، بریده خوش است ۵
تمام سوز نگشت از شتاب، پروانه
سفر در آتش سوزان عنان کشیده خوش است ۶
کمان به گوشه ابرو بلند می گوید
که راست خانگی از مدم خمیده خوش است ۷
عطا و منع مساوی است با رضامندی
درین ریاض گل چیده و نچیده خوش است ۸
چه عمر پوچ به گفتار می کنی صائب؟
سخن که نیست در او مغز، ناشنیده خوش است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.