این شعر به زیباییهای طبیعت و احساسات انسانی میپردازد. شاعر از زیباییهایی مانند آفتاب، ماه، آب و گل سخن میگوید و احساسات عمیقی مانند عشق، یادآوری و آرامش را بیان میکند. همچنین، اشاراتی به مفاهیم فلسفی مانند رضایت و قناعت دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای سنین پایین قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه و احساسی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۶۹۳ - به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است
ز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است ۱
ز ماه خانگی آن را که خانه روشن نیست
جلای دیده ز گلگشت ماهتاب خوش است ۲
جواب خشک ازان لعل آبدار مرا
به گوش تشنه لبان چون صدای آب خوش است ۳
اگر ز دامن زلف است دست ما کوتاه
به یاد او دل شب مشق پیچ و تاب خوش است ۴
سفینه از مدد بادبان رسد به کنار
به روی کشتی می جلوه حباب خوش است ۵
بود زکات تمامی به ناقصان احسان
به ماه پهلو دادن ز آفتاب خوش است ۶
من آن نیم که شوم خرج آب و گل صائب
مرا چو گنج گهر با دل خراب خوش است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.