این متن درباره عشق الهی و فداکاری در راه آن است. عشق حقیقی نیازمند جانفشانی و تحمل بلایا است و تنها کسانی که لایق این عشق هستند، میتوانند آن را درک کنند. عشق الهی ارزشمندتر از هر گنج دنیوی است و تنها افراد خاصی مانند مرتضی (علی) شایستگی تحمل زخمهای این راه را دارند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیازمند بلوغ فکری و تجربه زندگی است. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیده عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۷۶۲ - در عشق هر آن که شد فدایی
نَبْوَد زِ زمین، بُوَد سَمایی ۱
زیرا که بَلایِ عاشقی را
جانی شَرط است کِبْریایی ۲
زَخْم آیَتِ بَندگانِ خاص است
سَردفترِ عاشقِ خدایی ۳
کاین عالَمِ خاک، خاکْ اَرْزَد
آن جا که بَلا کُند بَلایی ۴
یک جو زِ بَلاشْ گنجِ زَرهاست
ای بر سَرِ گنج بین کجایی ۵
از سوزشِ آفتابِ مِحْنَت
در عشقْ چو سایهٔ هُمایی ۶
ای آن کِه تو بویِ آن نداری
تو لایِقِ آن بَلا نَیایی ۷
لایِقِ نَبُوَد به زَخمْ او را
اِلّا که وجودِ مُرتَضایی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.