غزل ۲۷۶۲ - در عشق هر آن که شد فدایی

در عشق هر آن کِه شُد فِدایی
نَبْوَد زِ زمین، بُوَد سَمایی ۱

زیرا که بَلایِ عاشقی را
جانی شَرط است کِبْریایی ۲

زَخْم آیَتِ بَندگانِ خاص است
سَردفترِ عاشقِ خدایی ۳

کاین عالَمِ خاک، خاکْ اَرْزَد
آن جا که بَلا کُند بَلایی ۴

یک جو زِ بَلاشْ گنجِ زَرهاست
ای بر سَرِ گنج بین کجایی ۵

از سوزشِ آفتابِ مِحْنَت
در عشقْ چو سایهٔ هُمایی ۶

ای آن کِه تو بویِ آن نداری
تو لایِقِ آن بَلا نَیایی ۷

لایِقِ نَبُوَد به زَخمْ او را
اِلّا که وجودِ مُرتَضایی ۸