متن بیانگر احساسات عمیق و عرفانی شاعر است که در آن از جدایی از تعلقات دنیوی و رسیدن به حقیقت وجودی سخن میگوید. شاعر با مفتیان معنی و خلق سخن میگوید و از دوری از ظواهر فریبنده و دعویهای بیاساس میگوید. او به درون خود رجوع میکند و از وجود خود و حقیقت درونیاش سخن میگوید. در نهایت، شاعر به تبریز و شمسالدین اشاره میکند که نماد عرفان و حقیقت است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۷۶۱ - در خون دلم رسید فتوی
از جُملهٔ مُفْتیانِ معنی ۱
با خَلْق بگو که دور باشید
از زَرْقِ من و فُسوسِ دَعوی ۲
با دل گفتم چُنین خوش اَسْتَت؟
دلْ نَعْره زنان که آری، آری ۳
بَرداشت رَبابَکی دلِ من
بِنْواخت که ما خوشیم یعنی ۴
کان طَعْنه ازین سویِ وجود است
آن جا که مَنَم کجاست طَعْنی؟ ۵
آن جا که مَنَم، چو من نگُنجَم
گُنجَد دِگَری؟ بگو که نی، نی ۶
تا من باشی، تو او نَبینی
زیرا که شب است و چَشمِ اَعْمی ۷
تا چَشمِ تو این بُوَد، چه بینی؟
در بُتگَهِ نَفْس، نَقْشِ مانی ۸
ای عاجزِ خویش رو به تبریز
در شَمسُ الدّین گَریز، باری ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.