این شعر از صائب تبریزی به مضامینی همچون عشق، هستی، طنز تلخ، و نقد اجتماعی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند غبار هستی، سیلاب، و مهتاب، به بیان ناپایداری زندگی و ناتوانی انسان در برابر تقدیر میپردازد. همچنین، با اشاره به مفاهیمی مانند عافیت، کفر، و محراب، به نقد جامعه و ارزشهای آن میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از اشارات انتقادی و طنز تلخ ممکن است برای سنین پایین نامفهوم باشد.
غزل ۱۶۶۲ - غبار هستی ما پرده دار سیلاب است
کتان طاقت ما شیر مست مهتاب است ۱
دهان شیر بود خوابگاه وادی عشق
حصار عافیت این محیط، گرداب است ۲
چنان ز سیر چمن خاطرم گزیده شده است
که شاخ گل به نظر آستین قصاب است ۳
عیار آتش روی ترا چه می داند؟
هنوز دیده آیینه در شکرخواب است ۴
اگر ز غیبت ما در حضور می افتند
حضور خاطر ما در حضور احباب است ۵
ترا چه بهره ز رنگینی کلام بود؟
که همچو طفلان چشمت به سرخی باب است ۶
به دور زلف تو کفر آنچنان رواج گرفت
که طاق نسیان امروز طاق محراب است ۷
سر مشاهده عیب خود اگر داری
کدام آینه بهتر ز عالم آب است؟ ۸
چرا خموش نگردند طوطیان صائب؟
سخن شناس درین روزگار نایاب است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.