این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به موضوعاتی مانند عشق، رهایی، صوفیگری، و زندگی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند خواب، مهتاب، باده، ادب، و مسیر زندگی سخن میگوید و تفاوتهای ظریف بین ظاهر و باطن را بررسی میکند. همچنین، نقدی بر رفتارهای ریاکارانه و دنیوی دارد و بر اهمیت صداقت و حرکت در مسیر درست تأکید میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند بادهنوشی و نقد صوفیگری ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا نیازمند توضیح باشد.
غزل ۱۶۶۱ - به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است
بیاض دیده روشندلان شکرخواب است ۱
میان باده کشان بی تکلفی باب است
رعایت ادب اینجا خلاف آداب است ۲
به زیر چرخ نماند دل تمام عیار
صدف شکن بود آن گوهری که شاداب است ۳
مخور فریب سخاوت ز چرخ کج رفتار
که طعمه ای که دهد روی پوش قلاب است ۴
شتاب در ره مقصد درنگ می آرد
که خرج راه شود رهروی که بیتاب است ۵
مده به خلوت دل ره فسرده طبعان را
چراغ مرده چه لایق به کنج محراب است؟ ۶
به غیر مسجد و میخانه ای که مستثناست
نخوانده هر که به هر خانه رفت سیلاب است ۷
اگر چه آب نسازد چراغ را روشن
فروغ شعله آواز از می ناب است ۸
میان صوفی پشمینه پوش و زاهد خشک
تفاوتی است که در خار پشت و سنجاب است ۹
به گرد دامن منزل کجا رسی صائب؟
چنین که عزم ترا پای سعی در خواب است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.