غزل ۱۶۱۸ - جوش می خشتی اگر از خم صهبا برداشت

جوش می خشتی اگر از خم صهبا برداشت
سقف این میکده را جوش من از جا برداشت ۱

دست اگر در کمر کوه کند می گسلد
زور شوقی که مرا سلسله از پا برداشت ۲

شوری از ناله مجنون به بیابان افتاد
که دل از سینه لیلی ره صحرا برداشت ۳

من نه آنم که تراوش کند از من سخنی
پرده از راز من آن آینه سیما برداشت ۴

پای من بر سر گنج است به هر جا که روم
تا که از خاک مرا آبله پا برداشت ۵

چه ز اندیشه تجرید به خود می لرزی؟
سوزنی بود درین راه، مسیحا برداشت ۶

شرم اندیشه گداز تو که روزافزون باد
از دل اهل هوس یاد تمنا برداشت ۷

طاقت دیدن همچشم که دارد صائب؟
دید از دور مرا بلبل و غوغا برداشت ۸