این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات شاعر نسبت به عشق، طبیعت و جهان است. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند لطف و قهر، ابر بهار، گل روی و خورشید، احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق و جهان اطرافش بیان میکند. شاعر همچنین به مفاهیمی مانند وحدت، افتادگی و عشق الهی اشاره میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۱۵۶۷ - لطف و قهر تو به چشم من غمناک یکی است
نظر مرحمت و حلقه فتراک یکی است ۱
چه گره واکند از خاطر من ابر بهار؟
دانه سوخته و خاطر غمناک یکی است ۲
نسبتی نیست به خورشید گل روی ترا
اینقدر هست که خوی تو و افلاک یکی است ۳
چون خزان آتش بیداد زند در گلشن
چهره نازک گل با خس و خاشاک یکی است ۴
نشود نشأه می مختصر از شیشه و جام
فیض جام جم و آیینه ادراک یکی است ۵
رتبه مردم افتاده کجا، خاک کجا
گر چه در مرتبه، افتادگی و خاک یکی است ۶
بیخبر شد ز جهان هر که گرفتار تو شد
فیض زنجیر تو و سلسله تاک یکی است ۷
به قبول نظر عشق توان گشت تمام
در همه روی زمین آینه پاک یکی است ۸
سربرآورده ام از قلزم وحدت صائب
سرمه در دیده انصاف من و خاک یکی است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.