غزل ۱۵۴۶ - دلم از کثرت پیکان تو آهن شده است

دلم از کثرت پیکان تو آهن شده است
تنم از ناوک دلدوز تو جوشن شده است ۱

مژه از پرتو رخسار تو زرین گردد
این چراغ از نفس گرم که روشن شده است؟ ۲

پنبه از داغ دل خویش که برداشت، که باز
دامن دشت جنون وادی ایمن شده است؟ ۳

در بیابان جنون، چشم به هر جا فکنی
دانه آبله ماست که خرمن شده است ۴

در تمنای تو ای قبله ارباب نیاز
کعبه سرگشته تر از سنگ فلاخن شده است ۵

چاشنی از لب شکر شکن او دارد
فکر صائب که سزاوار شنیدن شده است ۶