این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، به بیان حالات دل عاشق و پریشانیهای ناشی از عشق میپردازد. شاعر از عناصری مانند آه، عطسه، گل، طوفان و... برای توصیف احساسات خود استفاده کرده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات نیاز به دانش ادبی و تفسیر دارند.
غزل ۱۵۴۵ - دل به یک آه سراسر رو مژگان شده است
مغز این نافه به یک عطسه پریشان شده است ۱
بید گل می کند از پرتو صاحب نظران
سر دار از سر منصور به سامان شده است ۲
جمع چون غنچه به شیرازه محشر نشود
مغز هر کس که ز بوی تو پریشان شده است ۳
دل عاشق چه غم از اشک دمادم دارد؟
کشتی نوح، خراباتی طوفان شده است ۴
گل روی تو که سر پنجه زدی با خورشید
از خط سبز، چراغ ته دامان شده است ۵
سپر حادثه چرخ بود روی گشاد
زخم کمتر خورد آن پسته که خندان شده است ۶
دل سرگشته ام از شوق شبستان عدم
گردبادی است که مشتاق بیابان شده است ۷
صائب امشب سخن آن لب میگون می گفت
می توان یافت که از توبه پشیمان شده است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.