این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره غم، تنهایی، عشق، آرزو و فلسفه زندگی است. شاعر از درد دل، عشق ناکام، و ناامیدی سخن میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا مانند لیلی و مجنون، یوسف و زندان، و عقرب و زهر، مفاهیم عمیق عرفانی و انسانی را بیان میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند مرگ، ناامیدی، و درد عشق نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۴۳۷ - غمگسار دل سودازده من شبهاست
همزبانی که مرا هست همین یاربهاست ۱
در سیه خانه لیلی نبو مجنون را
با خیال تو حضوری که مرا در شبهاست ۲
آرزو در دل من حلقه بیرون درست
سینه ساده من سد ره مطلبهاست ۳
نیست ممکن به عزیزی نرسند آخر کار
یوسفی چند که محبوس درین قالبهاست ۴
بهر دیوانه من نعل در آتش دارد
هر کجا کودک شوخی که درین مکتبهاست ۵
چه خیال است که نشکسته درآید به کنار؟
دل که طوفان زده موجه این غبغبهاست ۶
گرمی حرص به جز مرگ ندارد درمان
عرق سرد سرانجام علاج تبهاست ۷
کار دنیای تو گر در گره افتد خوش باش
چه به جز زهر فنا در گره عقربهاست؟ ۸
می کشد غیرت هفتاد و دو ملت صائب
هر که چون پیر خرابات ز خوش مشربهاست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.