این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مضامینی مانند عشق، طبیعت، رنجهای بشری، و فلسفه زندگی سخن میگوید. شاعر از عناصری مانند بهار، شراب، دنیا، و دریا برای بیان احساسات عمیق خود استفاده کرده است. همچنین، مفاهیمی مانند صبر، مقاومت، و جستجوی معنا در زندگی نیز در آن دیده میشود.
متن دارای مضامین عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به شراب و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۳۷۷ - وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت
در بهاران می توان داد دل از صهبا گرفت ۱
دست بیداد فلک را زود کوته می کند
فتنه ای کز قامت رعنای او بالا گرفت ۲
در کدامین ساعت سنگین ندانم کوه غم
در زمین سینه ما خاکساران جا گرفت ۳
نیست در سوادگرانجان عشق خوش سودای ما
می توان از ما دو عالم را به یک ایما گرفت ۴
دامن ریگ روان را خار نتواند گرفت
دست خالی ماند هر کس دامن دنیا گرفت ۵
خوشه گوهر عوض داد و همان شرمنده است
قطره چندی که ابر ما ازین دریا گرفت ۶
شور بالادست ما بر طاق نسیان می نهد
هر شرابی را که باید پنبه از مینا گرفت ۷
گر چه چون ساحل سلاح من سپر افکندن است
می توانم تیغ موج از پنجه دریا گرفت ۸
خانه دلگیر را درمان به صحرا می کنند
چیست یارب چاره آن دل که از صحرا گرفت؟ ۹
همت پست است دامنگیر ما بی حاصلان
ورنه کوه قاف را در زیر پر عنقا گرفت ۱۰
بود صائب تیغ کوه بیستون بی آب و تاب
این شرار از تیشه من در دل خارا گرفت ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.