این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از ساقی میخواهد شراب معانی را به او بدهد تا از تلخیهای زندگی رها شود و به لذتهای جوانی و عشق برسد. در این بزم عرفانی، شاهدانی حضور دارند که جانها را روشن میکنند و جهان را به حیرت میاندازند. شاعر از شمس تبریز به عنوان شاه و خسرو بینشان یاد میکند که در خلوت با دلبری پرمعنا به سر میبرد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و شعری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند شراب معانی و عشق عرفانی ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۲۷۳۲ - ای ساقی بادهٔ معانی
دَردِهْ تو شَرابِ اَرغَوانی ۱
زان بادهٔ پیرِ تَلْخِ پاسُخ
بِفْزایْ حَلاوتِ جوانی ۲
در بَزمْ سَرایِ شاهِ جانان
نَظّارهٔ شاهِدانِ جانی ۳
جانها بینی چو روزْ روشن
از لَذَّتِ عِشرتِ شَبانی ۴
بینی که جهانْ به حیرت آید
در حَلقهٔ خَلْقِ آن جهانی ۵
مَهْ را زِ فَلَک فُرو فِرستَد
در مَجْلِسَشان به اَرمَغانی ۶
وان زُهره نَوایِ خوش بَرآرَد
کو مُطربَکیست آسْمانی ۷
اینها به هماَند و ما به خَلْوَت
با دِلْبَرِ خوبِ پُرمَعانی ۸
رُخ بر رُخِ ما نهاد آن شَهْ
وان باقی را تو خود بِدانی ۹
آن شاه کی است؟ شَمسِ تبریز
آن خُسروِ مُلْکِ بینِشانی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.