این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، شکست، و پایداری در برابر مشکلات میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند موج دریا، طوفان، و گلها برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و شکست ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۱۲۲۸ - زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست
از غبار لشکر موران سلیمانی شکست ۱
کشتی ما گر چه از موج خطر صد پاره شد
تخته ای هر پاره اش بر فرق طوفانی شکست ۲
داغ منت چون کلف هرگز نرفت از چهره اش
هر که بر خوان فلک چون مه لب نانی شکست ۳
اندکی از سینه پر شور ما دارد خبر
در کنار زخم هر کس را نمکدانی شکست ۴
رو نگرداند ز تیغ آتشین آفتاب
هر که در راه طلب چون صبح دامانی شکست ۵
دل ز راه عجز و دلدار از سر ناز و غرور
هر گلی طرف کلاه اینجا به عنوانی شکست ۶
موجهای بحر یکرنگی به هم پیوسته است
از شکست خاطر ما کافرستانی شکست ۷
از جنون، گفتم قلم بردار از من روزگار
در بن هر ناخنم سودا نیستانی شکست ۸
از شکست بال، صائب در قفس خون می خورم
ای خوشا مرغی که بالش در گلستانی شکست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.