این متن شعری است که از مفاهیمی مانند گناه، عاقبت، عشق، و ناپایداری زندگی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند شکستن شاخه از بار گناه، پوشیدن پیراهنهای نرم از مومیایی، و شکستن ظروف به دلیل عشق، به بیان ناپایداری و سختیهای زندگی میپردازد.
متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند گناه و عاقبت ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا پیچیده باشد.
غزل ۱۲۲۷ - پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست
عاقبت این شاخ از جوش ثمر خواهد شکست ۱
می شوم صد پیرهن از مومیایی نرمتر
گر چنین پیری مرا بر یکدگر خواهد شکست ۲
در گشاد در کند گر باغبان سنگین دلی
جوش گل این گلستان را زود در خواهد شکست ۳
الفت اضداد با هم یک دو روزی بیش نیست
آخر این هنگامه ها بر یکدگر خواهد شکست ۴
از گرانسنگی تمام آید به میزان حساب
هر که را سنگ ملامت بیشتر خواهد شکست ۵
ظرف گردون بر نمی آید به استیلای عشق
زور می این شیشه را بر یکدگر خواهد شکست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.