غزل ۱۲۰۲ - هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است

هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است
از حرم صیدی که پا بیرون گذارد کشتنی است ۱

قطره از دریا چرا دارد سر خود را دریغ؟
زیر تیغ یار هر کس سر بخارد کشتنی است ۲

صاحب اقبالی که پای خود به وقت اقتدار
بر گلوی دشمن عاجز فشارد کشتنی است ۳

روزگار بیغمی را، هر که از ارباب درد
از حساب زندگانی بر شمارد کشتنی است ۴

هر که باری از دل مردم تواند بر گرفت
دست خود بر روی یکدیگر گذارد کشتنی است ۵

طاعت خالص بود از خودنمایی بی نیاز
آشکارا هر که این ره را سپارد کشتنی است ۶

هر سبکدستی که در فصل بهار زندگی
تخم نیکی در دل مردم نکارد کشتنی است ۷

هر که بعد از عفو کردن، آشکارا و نهان
جرم دشمن را به روی دشمن آرد کشتنی است ۸

حد هر کس چون حرم صائب حصار جان اوست
هر که پا از حد خود بیرون گذارد کشتنی است ۹