این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و تصاویر مختلف، به بیان مفاهیمی مانند عدالت، مرزهای اخلاقی، عفو و بخشش، و مسئولیتپذیری میپردازد. شاعر تأکید میکند که هر کس از حدود خود تجاوز کند یا رفتار ناشایستی داشته باشد، سزاوار مجازات است.
مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی موجود در متن ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارهها نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۱۲۰۲ - هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است
از حرم صیدی که پا بیرون گذارد کشتنی است ۱
قطره از دریا چرا دارد سر خود را دریغ؟
زیر تیغ یار هر کس سر بخارد کشتنی است ۲
صاحب اقبالی که پای خود به وقت اقتدار
بر گلوی دشمن عاجز فشارد کشتنی است ۳
روزگار بیغمی را، هر که از ارباب درد
از حساب زندگانی بر شمارد کشتنی است ۴
هر که باری از دل مردم تواند بر گرفت
دست خود بر روی یکدیگر گذارد کشتنی است ۵
طاعت خالص بود از خودنمایی بی نیاز
آشکارا هر که این ره را سپارد کشتنی است ۶
هر سبکدستی که در فصل بهار زندگی
تخم نیکی در دل مردم نکارد کشتنی است ۷
هر که بعد از عفو کردن، آشکارا و نهان
جرم دشمن را به روی دشمن آرد کشتنی است ۸
حد هر کس چون حرم صائب حصار جان اوست
هر که پا از حد خود بیرون گذارد کشتنی است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.