متن بالا به بیان مفاهیم عرفانی و عشق الهی می‌پردازد و از نگاه شاعر، جهان بدون عشق و رنج بی‌معناست. او به بیماری‌های روحی انسان مانند دیدن خلق و وابستگی به دنیا اشاره می‌کند و عید و نوروز را برای بی‌خردان ماتم می‌داند. شاعر به اهل حال و زندگی جاودانی اشاره دارد و از بصیرت و جمال الهی سخن می‌گوید. همچنین، از رازهای عشق و ناتوانی انسان در درک کامل آن می‌گوید و به زیبایی‌های معنوی و درمان دردها با خط مشکین اشاره می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۱۲۰۰ - هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی است
جز جهان عشق نبود گر جهان بی غمی است ۱
دیدن خلق است بیماری و وادیدست نکس
عید و نوروز از برای بی دماغان ماتمی است ۲
رفته و آینده اهل حال را منظور نیست
از حیات جاودانی خضر را قسمت دمی است ۳
هر که در دریا شود اهل بصیرت چون حباب
هر نظر محو جمالی، هر نفس در عالمی است ۴
گفتگوی عشق را هر گوش نتواند شنید
نیست جز چاه ذقن، این راز را گر محرمی است ۵
حسن هیهات است نادم گردد از خوانخوارگی
می پرد چشم و دل خورشید هر جا شبنمی است ۶
از درشتی های خط خوبان ملایم می شوند
ما جراحت دیدگان را خط مشکین مرهمی است ۷
نقطه موهوم کز خردی نمی آید به چشم
پیش چشم خرده بین ما سود اعظمی است ۸
بس که صائب دیدم از نادیدگان نادیدنی
زنگ بر آیینه طبعم بهار خرمی است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
