این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، عقل و عشق، و تجربههای انسانی میپردازد. شاعر از عناصری مانند گل، بلبل، شمع، و مار برای بیان احساسات و مفاهیم عمیق استفاده کرده است.
متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
غزل ۱۱۷۳ - هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است
برگ عیش عالمی در غنچه پنهان دیده است ۱
از گریبان لعل را چون اخگر اندازد برون
تا لب لعل تراکان بدخشان دیده است ۲
چون نسازد ناله گرمش جگرها را کباب؟
بلبل ما بارها داغ گلستان دیده است ۳
زنگ ظلمت از دل تاریک ما نتوان زدود
داغ چندین شمع روشن این شبستان دیده است ۴
عقل کوته بین ز بیم حشر می لرزد به خود
عشق در بیداری این خواب پریشان دیده است ۵
از سواد شهر اگر رم می کند عذرش بجاست
گوشه چشمی که مجنون از غزالان دیده است ۶
چون ز نسیان یاد کنعان را نیندازد به چاه؟
این نوازشها که ماه مصر از اخوان دیده است ۷
آیه رحمت شمارد پیچ و تاب مار را
هر که چین منع از ابروی دربان دیده است ۸
حال جان پاک را در قید تن داند که چیست
هر که ماه مصر را در چاه و زندان دیده است ۹
هر که صائب آب زد بر آتش خشم و غضب
چون خلیل الله در آتش گلستان دیده است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.