این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از دلدادگی، زیبایی معشوق، و تجربههای روحانی سخن میگوید. مضامینی همچون عشق، فنا و بقا، زیبایی، و صبر در برابر سختیها در آن دیده میشود.
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
غزل ۱۱۷۲ - دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است
فرصتش بادا که محراب دعا را دیده است ۱
می پرد چشمش که خورشید از کجا پیدا شود
شبنم ما در فنای خود بقا را دیده است ۲
ای غزال چین چه پشت چشم نازک می کنی؟
چشم ما آن چشمهای سرمه سا را دیده است ۳
در پناه طره او گل ننازد چون به خویش؟
بر سر خود سایه بال هما را دیده است ۴
از دم سرد حریفان کی شود افسرده دل؟
شمع ما پشت سر چندین صبا را دیده است ۵
شعله جواله را طعن گرانجانی زند
هر که وقت رقص آن گلگون قبا را دیده است ۶
پشت دست از پنجه مرجان گذارد بر زمین
بحر تا تردستی مژگان ما را دیده است ۷
دام راه ما خشن پوشان نگردد موج صوف
چشم ما چین جبین بوریا را را دیده است ۸
صائب این دل کز حریم سینه ام بی جا نشد
رفته از جا تا اداهای بجا را دیده است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.