این شعر عاشقانه و عرفانی از عشق شدید و تأثیرات آن بر روح و جان سخن میگوید. شاعر از عشق به عنوان نیرویی آسمانی یاد میکند که حتی مرگ نیز از آن میترسد. تصاویر شاعرانهای مانند چاک سینه، خنده صبح قیامت، باده عشق، و برق میبوسد زمین، همگی بر عمق احساسات و عواطف شاعر تأکید دارند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مرگ و عشق شدید نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۰۸۹ - آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست
خنده صبح قیامت یک گریبان چاک اوست ۱
باده عشق از سبکروحی به ما آمیخته است
ورنه روی آسمان نیلی ز دست تاک اوست ۲
برق می بوسد زمین خاکساران را ز دور
وقت آن کس خوش که تخمش در زمین پاک اوست ۳
دام راه ما نگردد حلقه زلف مجاز
ما و صیادی که گردون حلقه فتراک اوست ۴
مرگ می ترسد ز عاشق، ورنه در روی زمین
هر که را گیرند نام از سرکشان، در خاک اوست ۵
آن که صائب نعل ما از شوق او در آتش است
خرده انجم سپند روی آتشناک اوست ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.