غزل ۱۰۱۵ - عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش است

عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش است
از سپند افتادن، از آتش سرافرازی خوش است ۱

کوهکن حیف است فارغبال دارد تیشه را
ناخنی تا هست در کف، سینه پردازی خوش است ۲

خون دل در ساغر روشندلان زیبنده است
باده شیراز در مینای شیرازی خوش است ۳

خانه آرایی گرانجانی است با موی سفید
صبح چون روشن شود، از شمع سربازی خوش است ۴

سر به پیش انداختن در زندگانی خوشنماست
زیر شمشیر شهادت گردن افرازی خوش است ۵

خانه سازی، در به روی دل برآوردن بود
از عمارت، در جهان خاک، خودسازی خوش است ۶

تا نسوزد آرزو، پرداز دل بی حاصل است
چون به خاکستر رسی، آیینه پردازی خوش است ۷

گفتگو با دل سیاهان می کند دل را سیاه
شمع اگر باشد طرف صائب زبان بازی خوش است ۸