این متن شعری است که به زیباییهای طبیعت، عشق، و حالات روحی انسان میپردازد. از آرامش زمین، جولان آسمان، و زیباییهای طبیعی مانند یوسف بیعیب و سرو سیمین سخن میگوید. همچنین به احساسات انسانی مانند امید، هجران، و لذتهای ساده مانند خواب و بادهگویی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین برخی از اشارات مانند بادهگویی و هجران برای سنین پایین مناسب نیست.
غزل ۱۰۱۴ - از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش است
نقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است ۱
یوسف بی عیب را پیراهنی در کار نیست
سرو سیمین از لباس عاریت عریان خوش است ۲
از تریهای فلک بی حاصلان خون می خورند
هر که را در خاک تخمی هست با باران خوش است ۳
غافلان را تنگنای خاک باغ دلگشاست
پای خواب آلود را با گوشه دامان خوش است ۴
دیده آیینه از خواب پریشان فارغ است
عالم پرشور در چشم و دل حیران خوش است ۵
نیست بزم باده را بی گریه مستی نمک
چهره گلزار خندان و هوا گریان خوش است ۶
تلخی از دریای بی گوهر کشیدن مشکل است
گر امید وصل باشد محنت هجران خوش است ۷
نیست صائب عاشقان را شکوه از زخم زبان
خال با خط خوشنما و چشم با مژگان خوش است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.