این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به موضوعاتی مانند عشق، قناعت، تقدیر و ناپایداری زندگی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند می، عشق، صحرا و دریا به عنوان نمادهایی برای بیان اندیشههای خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین استفاده از نمادهایی مانند می و شراب نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۹۷۵ - جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست
دور دور می پرستان است تا مینا پرست ۱
بر مراد ماست گردون تا قدح در گردش است
پشت ما بر کوه باشد تا خم از صهبا پرست ۲
از شراب عشق رنگی نیست موجودات را
عالمی قالب تهی کردند و این مینا پرست ۳
مور صحرای قناعت شو که برگ زندگی
گر پر کاهی است، در دامان این صحرا پرست ۴
نشأه می حلقه بیرون در گردیده است
بس که از خواب و خمار آن نرگس شهلا پرست ۵
بخت سبز از قلزم گردون سیمابی مجوی
گریه ای سر کن که آن عنبر درین دریا پرست ۶
دام عقل است آن که چشمش می پرد بهر شکار
چشم دام عشق از سیمرغ و از عنقا پرست ۷
یک سر بی کبر در نمرود زار خاک نیست
کاسه هر کس که می بینم ازین سکبا پرست ۸
گر زند صد دور، آبش بر قرار خود بود
کاسه هر کس که چون گرداب از دریا پرست ۹
ما سیه بختان سزاوار تبسم نیستیم
یک نظر گر می کند صائب به حال ما، پرست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.