این شعر از صائب تبریزی با تصاویر شاعرانه و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، مرگ، ترس، و مقاومت در برابر حوادث زندگی میپردازد. شاعر با استفاده از عناصر طبیعت و مفاهیم فلسفی، احساسات و افکار خود را بیان میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۹۵۸ - صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماست
عینک ما چون حباب از کاسه زانوی ماست ۱
گر چه در صحرای امکان پای خواب آلوده ایم
لامکان پر گرد وحشت از رم آهوی ماست ۲
از شبیخون اجل منصور ما را باک نیست
دار مانند کمان حلقه بر بازوی ماست ۳
از کمینگاه حوادث طبل وحشت خورده ایم
کار پیکان می کند هر کس که در پهلوی ماست ۴
غنچه سان هر چند سر در جیب خود دزدیده ایم
عطسه بی اختیار صبحدم از بوی ماست ۵
فکر رنگین از بهار خاطر ما لاله ای است
مصرع برجسته سروی از کنار جوی ماست ۶
گر چه ما صائب زبان لاف را پیچیده ایم
گوش بر هر جا که اندازند گفت و گوی ماست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.