این شعر از صائب تبریزی بیانگر مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است. شاعر از خاکساری، رهایی از خودخواهی، عشق الهی، و رنجهای زندگی سخن میگوید. او تأکید میکند که در مسیر عشق و حقیقت، از سختیها نمیهراسد و به دنبال دانشی فراتر از دانش متعارف است. همچنین، شعر به مفاهیمی مانند فنا در عشق، رهایی از تعلقات دنیوی، و دردهای روحی اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی این شعر برای درک نیاز به بلوغ فکری دارد و ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و فنا در عشق برای سنین پایینتر مناسب نیست.
غزل ۹۵۷ - خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماست
چون گهر گرد یتیمی خاک بازیگاه ماست ۱
نیست از گرد خودی در کاروان ما اثر
هر که پیش افتاده است از خویشتن همراه ماست ۲
زین چمن چون سرو دامان تعلق چیده ایم
خار را خون در جگر از دامن کوتاه ماست ۳
چون دم شمشیر از سختی نگردانیم روی
می شود سنگ فسان، سنگی اگر در راه ماست ۴
از قمار عشق، ما را پاکبازی مطلب است
نیست غیر از نقش کم، نقشی که خاطرخواه ماست ۵
غافلیم از جان بی تقصیر در زندان تن
یوسف مصر ز فرامش گشتگان چاه ماست ۶
مطلب از ته کردن زانوست تحصیل شکست
ورنه معلومات عالم در دل آگاه ماست ۷
نیست صائب ناله ما همچو بلبل بی اثر
گوش گل خونین جگر از ناله جانکاه ماست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.