این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر موضوعاتی مانند عشق، خودسازی، دوری از فریب، و طلب کمک از نیروهای معنوی تأکید دارد. شاعر از مخاطب میخواهد که از غفلت دوری کند، به عشق روی آورد، و با همت بلند به سمت کمال حرکت نماید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۹۲۰ - آیینه شو وصال پری طلعتان طلب
اول بروب خانه دگر میهمان طلب ۱
گلمیخ آستانه عشق است آفتاب
هر حاجتی که داری ازین آستان طلب ۲
ایمن ز طبع دزد شدن عین غفلت است
از صحبت سیاه درونان کران طلب ۳
چون سبزه زیر سنگ حوادث چه مانده ای؟
همت ز دست و بازوی رطل گران طلب ۴
معیار دوستان دغل روز حاجت است
قرضی به رسم تجربه از دوستان طلب ۵
رویی ز سنگ و جانی از آهن به هم رسان
آنگه بیا و آتش ازین کاروان طلب ۶
دست از خرد بشوی و تمنای عشق کن
خالی شو از دغل، محک امتحان طلب ۷
در ناخن نسیم گشایش نمانده است
ای غنچه همت از نفس بلبلان طلب ۸
خواهی که جای در دل شکرلبان کنی
همت ز کلک صائب شیرین زبان طلب ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.