این شعر از صائب تبریزی با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند پرهیز از ظاهربینی، ارزش سکوت در برابر سخنان بیهوده، و اهمیت بهرهگیری از فرصتها میپردازد. شاعر با اشاره به گل، سبو، باده و بهار، مفاهیم عمیق اخلاقی و انسانی را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند انتقاد از مردم بیمغز یا پرهیز از هرزهگویی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۸۱۵ - گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟
با پیرهن گل نبود کار، رفو را ۱
در کوتهی دست نهفته است درازی
زنهار به یک دست مگیرید سبو را ۲
در مردم بی مغز سرایت نکند حرف
رنگین نکند باده گلرنگ کدو را ۳
فیض دم خط چون دم صبح است سبکسیر
از دست مده فصل بهاران لب جو را ۴
در دامن گل همچو سپندست بر آتش
دیده است مگر شبنم گل آن بر رو را؟ ۵
بر خاطر دریاست گران، باد مخالف
در مجلس می راه مده عربده جو را ۶
از حرف، لب هرزه درایان نتوان بست
خاموش کند گوش گران بیهده گو را ۷
صائب چه خیال است شود خرده زر جمع؟
تا غنچه صفت تنگ نگیرند گلو را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.