غزل ۲۶۷۷ - سلام علیک ای مقصود هستی

سَلامُ عَلَیکَ ای مَقصودِ هستی
هم از آغازِ روز، امروزْ مَستی ۱

تویی میْ، واجِب آید باده خوردن
تویی بُت، واجب آید بُت پَرَستی ۲

به دورانِ تو مَنْسوخ است شیشه
بِگَردان آن سَبوهایِ دودستی ۳

بیا بِشْنو حَدیثِ پوست کَنده
همه مَغْزم، چو در مَغْزم نِشَستی ۴

هَلا ای یوسُفِ خوبان به مصر آ
زِ قَعْرِ چَهْ به حَبْلِ اللّهْ رَستی ۵

بگیر ای چَرخِ پیرِ چَنْبَری پُشت
رَسَن را سَخت، کَزْ چَنْبَر بِجَستی ۶

مَنَم لولیّ و سُرنا خوش نَوازم
بِدِه شِکَّر، نِی‌اَم را چون شِکَستی ۷

به دو بوسه، مَخا از خشمْ لب را
تو دِه نانْ چون دُکان‌ها را بِبَستی ۸

بلی گو، نی مگو، ای صورتِ عشق
که سُلطانِ بلی، شاهِ اَلَستی ۹

بلیِّ تو بَرآرَدْمان به بالا
بلیِّ ما فرود آرَد به پَستی ۱۰

خَمُش کُن، عشقْ خود مَجنونِ خویش است
نه لیلی گُنجَد و نی فاطمَسْتی ۱۱