این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد و رنج انسان در برابر مشکلات زندگی، ناامنیهای وجودی و ناپایداری دنیا است. شاعر از زخمزبان، فقر، ناامنی، آلودگیهای دنیوی و بیثباتی زندگی سخن میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا، عمق این رنجها را به تصویر میکشد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و رنجهای وجودی نیاز به بلوغ فکری دارند.
غزل ۸۰۶ - از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را
بی چاک که دیده است گریبان قلم را؟ ۱
ناخن ز سبکدستی ما برگ خزان است
چون سکه به زنجیر نداریم درم را ۲
عشاق تو بر نقد روان کیسه ندوزند
زر لکه پیسی است کف اهل کرم را ۳
بی نور نگردد دل از آلودگی جسم
از تیرگی جامه چه پرواست حرم را؟ ۴
ناامنی صحرای وجودست که هرگز
از خود نکند صبح جدا تیغ دو دم را ۵
روشنگر تقدیر به یک روز جلا داد
آیینه زانوی من و ساغر جم را ۶
گرد دهن تنگ تو گردم که نموده است
شیرین به نظرها سفر تلخ عدم را ۷
تا چشم تو آورد به کف ساغر تکلیف
می کرد چراغان سر قندیل حرم را ۸
داغ است همان چاره داغی که کهن شد
هم نقش قدم محو کند نقش قدم را ۹
صائب بکش از چهره معنی ورق لفظ
تا کی ز برون سیر کنم باغ ارم را؟ ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.