غزل ۸۰۶ - از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را

از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را
بی چاک که دیده است گریبان قلم را؟ ۱

ناخن ز سبکدستی ما برگ خزان است
چون سکه به زنجیر نداریم درم را ۲

عشاق تو بر نقد روان کیسه ندوزند
زر لکه پیسی است کف اهل کرم را ۳

بی نور نگردد دل از آلودگی جسم
از تیرگی جامه چه پرواست حرم را؟ ۴

ناامنی صحرای وجودست که هرگز
از خود نکند صبح جدا تیغ دو دم را ۵

روشنگر تقدیر به یک روز جلا داد
آیینه زانوی من و ساغر جم را ۶

گرد دهن تنگ تو گردم که نموده است
شیرین به نظرها سفر تلخ عدم را ۷

تا چشم تو آورد به کف ساغر تکلیف
می کرد چراغان سر قندیل حرم را ۸

داغ است همان چاره داغی که کهن شد
هم نقش قدم محو کند نقش قدم را ۹

صائب بکش از چهره معنی ورق لفظ
تا کی ز برون سیر کنم باغ ارم را؟ ۱۰