خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از صائب تبریزی به زیبایی‌های زندگی و لذت‌های آن مانند نوشیدن شراب و ستایش انگور می‌پردازد و در مقابل، زهد و ریاکاری را نقد می‌کند. شاعر از ساقی کوثر می‌خواهد که به گلشن فردوس رز را نرنجاند و از اسراف در ملامت آن بپرهیزد. همچنین، او از شیشه می می‌خواهد که با جام پیوند بخورد و زندگی را جشن بگیرد.
متن شامل مفاهیم عرفانی و انتقادی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره‌های غیرمستقیم به مصرف شراب نیازمند درک بالاتری از ادبیات و فرهنگ است.
غزل ۸۰۵ - از بدگهری می شکند گوهر رز را
از بدگهری می شکند گوهر رز را
در دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را ۱
حاشا که گذارد کرم ساقی کوثر
در گلشن فردوس ملامتگر رز را ۲
یک دانه انگور به زاهد مچشانید
حیف است فکندن به وبال اختر رز را ۳
ای شیشه می چند دهن بسته نشینی؟
با جام بکن عقد روان دختر رز را ۴
صائب اگر از نشأه می چشم دهی آب
از آب گهر سبز نمایی سر رز را ۵
در دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را ۱
حاشا که گذارد کرم ساقی کوثر
در گلشن فردوس ملامتگر رز را ۲
یک دانه انگور به زاهد مچشانید
حیف است فکندن به وبال اختر رز را ۳
ای شیشه می چند دهن بسته نشینی؟
با جام بکن عقد روان دختر رز را ۴
صائب اگر از نشأه می چشم دهی آب
از آب گهر سبز نمایی سر رز را ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۸۰۴ - اندیشه ز طوفان نبود دیده تر را
گوهر بعدی:غزل ۸۰۶ - از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
