غزل ۸۰۳ - از خویش برآورد تمنای تو ما را

از خویش برآورد تمنای تو ما را
سر داد به فردوس تماشای تو ما را ۱

خوشتر ز تماشای خیابان بهشت است
هر جلوه ای از قامت رعنای تو ما را ۲

چون سایه که سر در قدم سرو گذارد
محوست سراپا به سراپای تو ما را ۳

ما را نتوان از تو جدا کرد، که دادند
دلبستگی خاص به هر جای تو ما را ۴

چون صبح برانگیخت به یک خنده پنهان
از خواب عدم، لعل شکرخای تو ما را ۵

امروز ز رخساره خود پرده برانداز
تا نقد شود جنت فردای تو ما را ۶

این ماحضری بود که در دیدن اول
کرد از دو جهان سیر، تماشای تو ما را ۷

حاشا که ز آیینه دل پاک نسازد
گرد دو جهان، دامن صحرای تو ما را ۸

گو سیل فنا گرد برآرد ز دو عالم
کافی است سیه خانه سودای تو ما را ۹

صائب به نوا کوش، کز این نغمه طرازان
کافی است همین صوت دلارای تو ما را ۱۰