این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند عشق، زیبایی، قناعت، تقدیر و دعا میپردازد. شاعر از عناصری مانند باد صبا، زلف، آینه، حسن، شمع و کعبه استفاده کرده تا مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی را بیان کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۸۰۲ - در زلف مده راه دگر باد صبا را
زین بیش ملرزان دل آسوده ما را ۱
از آینه و آب شود حسن دو چندان
در چهره خوبان بنگر صنع خدا را ۲
در زلف تو گردید دل خون شده ام مشک
سازد سفر هند، سیه رنگ حنا را ۳
با نار چه حاجت بود آنجا که بود نور؟
از شمع مکن تیره مزار شهدا را ۴
گفتار ز کردار به معراج برآید
از دست گشاده است پر و بال، دعا را ۵
در دیده ما خاک نشینان قناعت
قدر پر کاهی نبود بال هما را ۶
بی مغز، سبکتر شود از سنگ ملامت
از کوه، بلنگر نتوان کرد صدا را ۷
هر سو مرو ای دیده که چون از حرکت ماند
رو در حرم کعبه بود قبله نما را ۸
صائب به جز از جبهه واکرده تسلیم
مانع نشود هیچ سپر تیر قضا را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.