این شعر از صائب تبریزی بیانگر مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است. شاعر با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، به موضوعاتی مانند رهایی از وابستگیها، بیاعتنایی به دنیا، و ارزش نفس آرام اشاره میکند. همچنین، او به ناکارآمدی ارتباط با افراد ناسازگار و اهمیت دروننگری میپردازد.
مفاهیم عمیق و انتزاعی این شعر نیاز به درک و تجربهی بالاتری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود. همچنین، برخی از استعارهها ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد.
غزل ۷۱۰ - حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را
روغن ز خود بود گهر شبچراغ را ۱
نشکفته است غنچه پیکان ز خون گرم
می چون کند شکفته من بی دماغ را؟ ۲
مرغی که ناله اش نبود آشنای درد
زهرست همچو سبزه بیگانه باغ را ۳
آزادگان شکسته دل از چرخ نیستند
چون گل شکسته موج شراب این ایاغ را ۴
آسوده از خزانم و فارغ ز نوبهار
در زیر بال خویش کنم سیر باغ را ۵
با بدسرشت پرتو نیکان چه می کند؟
در بال زاغ نیست اثر چشم زاغ را ۶
دل را حیات از نفس آرمیده است
بیماری نسیم دهد جان چراغ را ۷
صائب مدار چشم گشایش ز آسمان
در بیضه راه نیست نسیم فراغ را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.