این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، زیبایی، و خودآگاهی میپردازد. شاعر از عناصری مانند زلف، بوی خوش، آیینه، و شمشیر آبدار برای بیان احساسات و اندیشههای خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم به بلوغ فکری و تجربههای عاطفی بیشتری نیاز دارند.
غزل ۷۰۹ - پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را
آخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟ ۱
بی اختیار بوسه بر آیینه می زنی
گر بنگری به دیده من روی خویش را ۲
ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاک
گردآوری اگر نکنی بوی خویش را ۳
شیرازه هزار دل پاره پاره است
از شانه تار و مار مکن موی خویش را ۴
جوهر بس است سبزه شمشیر آبدار
زحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.