خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که با استفاده از استعاره‌ها و تصاویر زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، زیبایی، و خودآگاهی می‌پردازد. شاعر از عناصری مانند زلف، بوی خوش، آیینه، و شمشیر آبدار برای بیان احساسات و اندیشه‌های خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعاره‌های پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم به بلوغ فکری و تجربه‌های عاطفی بیشتری نیاز دارند.
غزل ۷۰۹ - پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را
پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را
آخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟ ۱
بی اختیار بوسه بر آیینه می زنی
گر بنگری به دیده من روی خویش را ۲
ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاک
گردآوری اگر نکنی بوی خویش را ۳
شیرازه هزار دل پاره پاره است
از شانه تار و مار مکن موی خویش را ۴
جوهر بس است سبزه شمشیر آبدار
زحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را ۵
آخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟ ۱
بی اختیار بوسه بر آیینه می زنی
گر بنگری به دیده من روی خویش را ۲
ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاک
گردآوری اگر نکنی بوی خویش را ۳
شیرازه هزار دل پاره پاره است
از شانه تار و مار مکن موی خویش را ۴
جوهر بس است سبزه شمشیر آبدار
زحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۰۸ - کوتاه ساز رشته آمال خویش را
گوهر بعدی:غزل ۷۱۰ - حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
