غزل ۷۰۲ - دریاب صبح فیض نسیم بهار را

دریاب صبح فیض نسیم بهار را
در دیده جا ده این نفس بی غبار را ۱

با درد خود گذار من خاکسار را
از روی گردباد میفشان غبار را ۲

سهل است اگر به خواب شب قدر بگذرد
در خواب مگذران دم صبح بهار را ۳

از چشم او به یک نگه خشک قانعیم
طی کرده ایم خواهش بوس و کنار را ۴

بیرون شدن ز عالم تکلیف، نعمتی است
دیوانه از خدا طلبد نوبهار را ۵

بی اختیار خون ز لب زخم می چکد
نتوان ز شکوه بست دهان خمار را ۶

با روی سخت، خرده ز ممسک توان گرفت
آهن ز صلب سنگ برآرد شرار را ۷

گم می شوند خلق به زیر فلک تمام
گوهر نبندد این صدف بی قرار را ۸

دنبال صید، قطره بی جا نمی زنم
من رام می کنم به رمیدن شکار را ۹

شب زنده دار باش که شب روز روشن است
در چشم باز، دیده شب زنده دار را ۱۰

تاب شکنجه ات نبود گر ز چشم شور
صائب نهفته دار دل داغدار را ۱۱