این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، درد و رنج، امید و تلاش، و تأثیر طبیعت بر روح انسان میپردازد. شاعر از افسردگی و درد دل سخن میگوید، اما در عین حال به امید و تلاش برای رسیدن به آرامش اشاره میکند. همچنین، از عشق به عنوان نیرویی الهی یاد میکند که میتواند انسان را از رنج نجات دهد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر وجود دارد که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژگان و مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۶۹۷ - افسردگی است چاره دل دردمند را
خاکسترست بستر راحت سپند را ۱
از دار و گیر عشق، ملایک مسلمند
صید حرم چه قدر شناسد کمند را؟ ۲
خضری است شوق دوست که چون راه سر کند
بیرون برد مسلم از آتش سپند را ۳
تا خط مشکبار تو آمد به روی کار
آماده گشت نافه چین ریشخند را ۴
همت بلند دار که خورشید تربیت
در چاشنی است میوه شاخ بلند را ۵
طالع نگر، که خار و خس ما نکرد دود
جایی که ماهتاب بسوزد سپند را ۶
ای باد اگر به گلشن طهران گذر کنی
از ما بپرس صائب نادردمند را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.