این متن به موضوع عشق، درد و رنجهای عاشقانه، بیقراری عاشق، و ناپایداری دنیا میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند غم، هوشمندی دل، مرگ، و حوادث زندگی سخن میگوید و به مخاطب هشدار میدهد که پند خود را به افراد بیدرد ندهد.
متن دارای مضامین عمیق عرفانی و عاشقانه است و درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین برخی از ابیات مانند اشاره به مرگ و رنجهای وجودی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۶۹۶ - عشق است غمگسار دل دردمند را
آتش گره ز کار گشاید سپند را ۱
همت به هیچ مرتبه راضی نمی شود
یک جا قرار نیست سپهر بلند را ۲
پیداست بی قراری عاشق کجا رسد
در خلوتی که راه نباشد سپند را ۳
اندیشه کهربای غم و درد عالم است
از غم گزیر نیست دل هوشمند را ۴
مانند پسته سر ز گریبان برآورد
صبح فنای خویش لب هرزه خند را ۵
پهلوی چرب می طلبد تیغ حادثات
جوشن ز لاغری است تن گوسفند را ۶
صیاد را به وحشت خود رام می کنم
آورده ام به کف رگ خواب کمند را ۷
بیرون روم چگونه ز بزمی که می شود
برخاستن ز جای فرامش سپند را؟ ۸
صائب گهر به سنگ زدن بی بصیرتی است
ضایع مکن به مردم بی درد پند را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.