غزل ۲۶۶۳ - مرا چون ناف بر مستی بریدی

مرا چون نافْ بر مَستی بُریدی
زِ من چه ساقیا دامَن کَشیدی ۱

چُنین عشقی پَدید آری به هر دَم
پَدید آرنده‌یی چون ناپدیدی؟ ۲

دُهُل پیدا، دُهُل زن چونْست پنهان؟
زِهی قُفل و زِهی این بی‌کلیدی ۳

جُنونِ طُرفه پیدا گشت در جان
جُنون را عقل‌ها کرده مُریدی ۴

هزاران رنگ پیدا شُد ازان خُم
مُنَزَّه از کَبودیّ و سپیدی ۵

دو دیده در عَدَم دوز و عَجَب بین
زِهی اومیدها در ناامیدی ۶

اگر دریایِ عُمْانی سَراسَر
در آن ابری نِگَر، کَزْ وِیْ چَکیدی ۷

دَران دُکّانْ تو تَخته تَخته بودی
اگر خود این زمان عَرشِ مَجیدی ۸

در اِقْلیمِ عَدَم زآحاد بودی
دَرین دِهْ گَر چه مشهور و وَحیدی ۹

همان جا رو، چُنان زآحاد می‌باش
ازان گُلْشَن چرا بیرون پَریدی ۱۰

بَرین سو صد گِرِه بر پایَت افتاد
زِ فکرِ وَهْمی و نُکته‌یْ عَمیدی ۱۱