این متن شعری عرفانی است که به مفاهیمی مانند عشق، جنون، عقل، وجود و عدم میپردازد. شاعر از تضادها و پارادوکسهای زندگی سخن میگوید و به جستوجوی معنا در میان ناپیداییها و ناامیدیها میپردازد. او از عشق و جنون به عنوان نیروهای متضاد یاد میکند و به زیباییهای نهفته در عدم و وجود اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۶۶۳ - مرا چون ناف بر مستی بریدی
زِ من چه ساقیا دامَن کَشیدی ۱
چُنین عشقی پَدید آری به هر دَم
پَدید آرندهیی چون ناپدیدی؟ ۲
دُهُل پیدا، دُهُل زن چونْست پنهان؟
زِهی قُفل و زِهی این بیکلیدی ۳
جُنونِ طُرفه پیدا گشت در جان
جُنون را عقلها کرده مُریدی ۴
هزاران رنگ پیدا شُد ازان خُم
مُنَزَّه از کَبودیّ و سپیدی ۵
دو دیده در عَدَم دوز و عَجَب بین
زِهی اومیدها در ناامیدی ۶
اگر دریایِ عُمْانی سَراسَر
در آن ابری نِگَر، کَزْ وِیْ چَکیدی ۷
دَران دُکّانْ تو تَخته تَخته بودی
اگر خود این زمان عَرشِ مَجیدی ۸
در اِقْلیمِ عَدَم زآحاد بودی
دَرین دِهْ گَر چه مشهور و وَحیدی ۹
همان جا رو، چُنان زآحاد میباش
ازان گُلْشَن چرا بیرون پَریدی ۱۰
بَرین سو صد گِرِه بر پایَت افتاد
زِ فکرِ وَهْمی و نُکتهیْ عَمیدی ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.