غزل ۲۶۶۲ - دلا رو رو، همان خون شو که بودی

دِلا رو رو، همان خون شو که بودی
بِدان صَحرا و هامون شو که بودی ۱

دَرین خاکسترِ هستی چو غَلْطی؟
در آتشدان و کانون شو که بودی ۲

دَرینْ چون شُد چگونه، چند مانی؟
بِدان تَصریفِ بی‌چون شو که بودی ۳

نه گاوی، که کَشی بیگارِ گَردون
بَران بالایِ گَردون شو که بودی ۴

دَرین کاهِش چو بیمارانِ دِقّی
به عُمرِ روزاَفْزون شو که بودی ۵

زَبونِ طِبِّ افلاطون چه باشی؟
فَلاطونِ فَلاطون شو که بودی ۶

ایم هو کی، اسیرانه چه باشی؟
همان سُلطان و بارون شو که بودی ۷

اگر رویین تَنی، جسمْ آفَتِ توست
همان جانِ فریدون شو که بودی ۸

همان اِقْبال و دولَت بین، که دیدی
همان بَختِ هُمایون شو که بودی ۹

رَها کُن نَظْم کردن دُرِّها را
به دریا دُرِّ مَکْنون شو که بودی ۱۰