این شعر از صائب تبریزی، عشق و عاشقی، مینوشی و مستی، و فلسفه زندگی را با تصاویر زیبا و استعارههای غنی به تصویر میکشد. شاعر از جاودانگی عشق و مستی سخن میگوید و از دردها و رنجهای زندگی نیز یاد میکند. او از طبیعت و تغییر فصلها برای بیان احساسات خود استفاده میکند و در نهایت، به قدرت شعر و غزل در تسکین دردها اشاره میکند.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر به کار رفته در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۶۶۱ - ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ما
خمار صبح ندارد می شبانه ما ۱
ترا که ذوق سخن نیست فکر ساغر کن
که گشت چاک گریبان شرابخانه ما ۲
فسانه دگران خواب در بغل دارد
به چشم خواب نمک می زند فسانه ما ۳
عرق فشانی ابر بهار رنگین است
کنون که خال لب کشت گشت دانه ما ۴
به ناز کی چه میانش، چه جسم لاغر من
دویی کناره گرفته است از میانه ما ۵
زمین ز برگ خزان دیده خرقه پوش شود
اگر بهار کند رنگ عاشقانه ما ۶
کجاست دام فنا تا گلوی ما گیرد؟
قفس خلال شد از فکر آب و دانه ما ۷
کسی نماند که بر آه ما نسوخت دلش
سری کشید به هر روزنی زبانه ما ۸
خمار عشقت اگر دردسر دهد صائب
سری بکش به غزل های عاشقانه ما ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.