غزل ۲۶۶۰ - چرا ز اندیشه‌یی بیچاره گشتی؟

چرا زَ اَنْدیشه‌یی بیچاره گشتی؟
فُرورفتی به خود، غَم خواره گشتی؟ ۱

تو را من پاره پاره جَمع کردم
چرا از وَسوَسه صد پاره گشتی؟ ۲

زِ دارُالْمُلْکِ عشقَم رَخْت بُردی
دَرین غُربَت چُنین آواره گشتی ۳

زمین را بَهرِ تو گَهْواره کردم
فَسُرده‌یْ تَختهٔ گَهْواره گشتی ۴

رَوان کردم زِ سَنگَت آبِ حیوان
به سویِ خُشک رفتی، خاره گشتی ۵

تویی فرزَندِ جان، کارِ تو عشق است
چرا رَفتی تو و هرکاره گشتی؟ ۶

ازان خانه که تو صد زَخْم خوردی
به گِردِ آن دَر و دَرساره گشتی؟ ۷

دَران خانه که صد حَلْوا چَشیدی
نگشتی مُطمئن، اَمّاره گشتی ۸

خَمُش کُن، گفتْ هُشیاریْت آرَد
نه مَستِ غَمْزهٔ خَمّاره گشتی؟ ۹