غزل ۲۶۵۹ - کسی کو را بود در طبع سستی

کسی کو را بُوَد در طَبْعْ سُستی
نخواهد هیچ کَس را تَنْدُرستی ۱

مَدِه دامَن به دستانِ حَسودان
که ایشان می‌کَشَندَت سویِ پَستی ۲

زیان تَر خویش را و دیگران را
نباشد چون حَسَد در جُمله هستی ۳

هَلا بِشْکَن دل و دامِ حَسودان
وَگَر نی پُشتِ بَختِ خود شِکَستی ۴

از این اِخْوان چو بُبْریدی چو یوسُف
عزیزِ مصری و از گُرگ رَستی ۵

اگر حاسِد دو پایَت را ببوسَد
به باطِن می‌زَنَد خَنْجَر دودستی ۶

ندارد مِهْر، مُهْره‌یْ او چه گشتی؟
ندارد دل، دلْ اَنْدَر وِیْ چه بَستی؟ ۷

اگر در حِصْنِ تَقوی راه یابی
زِ حاسِد وَزْ حَسَد جاوید رَستی ۸

اگر چه شیرگیری، تَرکِ او کُن
نه آن شیر است کِش گیری به مَستی ۹