این شعر از صائب تبریزی، سرشار از تصاویر شاعرانه و استعارههای عمیق است که به موضوعاتی مانند عشق، رنج، شهادت، وطنپرستی و تقدیر میپردازد. شاعر از عناصر طبیعی مانند مرجان، سیب، و رود نیل برای بیان احساسات خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و شهادت ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۶۳۴ - لبت به خون جگر شسته روی مرجان را
خط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را ۱
لب عقیق به دندان گرفته است سهیل
ز دور دیده مگر سیب آن زنخدان را؟ ۲
به آستین، سر اشکم فرو نمی آید
کفن ز اطلس خون بس بود شهیدان را ۳
بشوی نقش وطن را به رود نیل از دل
که نیست آب مروت به چشم، اخوان را ۴
جنون عشق ز فولاد پنجه دارد و من
به تار اشک رفو می کنم گریبان را ۵
هر آنچه داده قسمت بود روان پیش آر
گران مکن به دل خود قدوم مهمان را ۶
صفیر خامه صائب بلند چون گردید
نشست شعله آواز، عندلیبان را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.