این شعر بهاری از صائب تبریزی، با تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به توصیف طبیعت و عشق میپردازد. شاعر از شکوفهها، باغبانان، خورشید، ماه و عناصر طبیعی دیگر برای بیان احساسات خود استفاده میکند. همچنین، اشاراتی به عشق، پشیمانی و ستایش دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا، آن را برای سنین بالاتر مناسب میسازد.
غزل ۶۳۳ - بهار شد که ببندند در گلستان را
شکوفه پنبه شود گوش باغبانان را ۱
هزار بار فزون شمع آسیا کرده است
غبار خاطر من آفتاب تابان را ۲
حباب نیست، که از شرم لعل سیرابش
عرق به جبهه نشسته است آب حیوان را ۳
ز ماهتاب بناگوش یار می آید
که شیر مست کند ریگ این بیابان را ۴
صدف به کد یمین رزق خویش می گیرد
عبث به جود ستایش کنند نیسان را ۵
چه ساده ام که به دست تهی طمع دارم
که پر ز بوسه کنم چاه آن زنخدان را ۶
ز جرم عشق نهان داشتن پشیمانم
نمک چشیده و دزدیده ام نمکدان را ۷
بهشت سرمه ازین خاک می برد صائب
به مصر و شام چه نسبت بود صفاهان را؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.