این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند آتش، آب، باد و خاک برای بیان احساسات عمیق انسانی مانند عشق، امید، حرص و آز استفاده میکند. شاعر از تضادها و هماهنگیهای طبیعی برای توصیف حالات درونی خود بهره میبرد و مخاطب را به تفکر و تأمل دعوت میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۰۴ - ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را
که شعله ور کند اشک کباب، آتش را ۱
ز چهره عرق آلود یار در عجبم
که کرده است چسان جمع، آب و آتش را؟ ۲
عنان نخل خزان دیده در کف بادست
چگونه جمع کنم این دل مشوش را؟ ۳
مه به پرورش تن روان شود مشغول
مکن به جام سفالین شراب بی غش را ۴
به بوالهوس مکن از روی التفات نگاه
به خاک ره مفکن تیر روی ترکش را ۵
ضرور تا نشود، لب به گفتگو مگشا
عنان کشیده نگه دار اسب سرکش را ۶
مرا نهال امید آن زمان شود سرسبز
که نخل موم کند ریشه در دل آتش را ۷
به سیم و زر نشود حرص و آز کم صائب
که نیست از خس و خاشاک سیری آتش را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.