این شعر از صائب تبریزی، عشق سرکش و نافرمان را به تصویر میکشد و از دشواریهای کنترل آن سخن میگوید. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، درد، اشتیاق و ناامیدی استفاده میکند و با استفاده از استعارههای زیبا مانند آتش، گوهر و اسب سرکش، احساسات پیچیده انسانی را بیان میکند.
مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و درد عشق نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۶۰۳ - عرق به چهره نشسته است آن پریوش را
که دیده است به این آبداری آتش را؟ ۱
ز عکس خویش در آیینه روی می پوشد
چگونه رام توان کرد آن پریوش را؟ ۲
مکن اشاره ابرو به کار بوالهوسان
مزن به صید زبون، تیر روی ترکش را ۳
گهر به رشته برون آید از پریشانی
به زلف یار گذار این دل مشوش را ۴
نیام سوز بود تیغ برق بی زنهار
نهان چگونه توان داشت عشق سرکش را؟ ۵
زمال، حرص محال است سیر چشم شود
که سوختن نبود اشتهای آتش را ۶
ز دل میار نسنجیده حرف را به زبان
عنان کشیده نگه دار اسب سرکش را ۷
به خاکساری ما صرفه نیست خندیدن
مکن به جام سفالین شراب بی غش را ۸
گهر به سنگ زدن صائب از بصیرت نیست
مخوان به مردم بی درد شعر دلکش را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.