غزل ۵۹۳ - چنین که عقل کشیده است زیر بند ترا

چنین که عقل کشیده است زیر بند ترا
عجب که عشق رهاند ازین کمند ترا ۱

مباش بی دل نالان که آتشین رویان
ز دست هم بربایند چون سپند ترا ۲

عنان به دست فرومایگان مده زنهار
که در مصالح خود خرج می کنند ترا ۳

جز این که طعمه شهباز شد دلت چون کبک
چه گل شکفت ازین خنده بلند ترا؟ ۴

مخور فریب شکرخند صبح چون طفلان
که چرخ زهر دهد در لباس قند ترا ۵

ز اهل درد ترا عقل چون کند صائب؟
نکرد تربیت عشق دردمند ترا ۶