غزل ۵۹۲ - مده به چشم و دل خویش راه، غفلت را

مده به چشم و دل خویش راه، غفلت را
به خلوت لحدانداز خواب راحت را ۱

نگاه دار به دست دعای مظلومان
عنان توسن چابک خرام دولت را ۲

چو طوق فاخته جویای سرو قدی باش
به هر شکار میفکن کمند وحدت را ۳

کمند وحشی رم کرده، بستن چشم است
تغافل است علاج آن رمیده الفت را ۴

به گنج های گهر سرفرو نمی آرد
کی که یافت سر رشته قناعت را ۵

جنون کامل ما از بهار مستغنی است
چه حاجت است نمک، شورش قیامت را؟ ۶

ز دست بسته گره وا نمی شود صائب
مکن دراز به هر سفله، دست حاجت را ۷