این شعر عرفانی از صائب تبریزی بیانگر سفر روحانی و توکل به خداوند است. شاعر از رهایی از غمها، عشق الهی، وصف شراب و میگساری عرفانی، و فراز و نشیبهای راه سلوک سخن میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعارههای پیچیدهای مانند شراب و میگساری عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد.
غزل ۵۸۷ - به شاهراه توکل بود سفر ما را
یکی است توشه و زنار بر کمر ما را ۱
گذشته است ز سر آب هر کجا هستیم
غم کنار و میان نیست چون گهر ما را ۲
به خوش عنانی ما گوهری ندارد بحر
توان ز خویش نمودن به یک نظر ما را ۳
شکست سنگ ره ما کجا تواند شد؟
که همچو موج ز دریاست بال و پر ما را ۴
چو تخم سوخته کز ابر تازه شد داغش
ز باده شد غم و اندوه بیشتر ما را ۵
حریف باده آن چشم های مخموریم
نمی توان به قدح ساخت بی خبر ما را ۶
چنان به فکر تو در خویشتن فرو رفتیم
که خشک شد چو سبو دست زیر سر ما را ۷
شده است سینه ما همچو تیغ جوهردار
ز بس که آه شکسته است در جگر ما را ۸
چه شکرهاست که در خارزار امکان نیست
به غیر عشق گرفتاری دگر ما را ۹
به هر زمین نفشانیم تخم خود صائب
نظر به سوختگان است چون شرر ما را ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.